ഉച്ചമയക്കം

ഉച്ചമയക്കം

ഇലയുതിരുന്ന ശബ്ദം പോലും
ഈ ഉച്ചമയക്കത്തില്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം
സ്വപ്നമോ യാഥാര്‍ഥ്യമോ
എന്നുപോലുമറിയാത്ത ഭ്രമകല്പനകള്‍ ...

ചിലപ്പോള്‍ ശലഭങ്ങലുടെ
ചിറകടിയായും, ചിലപ്പോള്‍
പാമ്പുകളുടെ നിശ്വാസമായും
ചിലപ്പോള്‍ രൂപമില്ലാത്തവരുടെ
പിറുപിറുക്കലുകളായും
ചെറിയ ചെറിയ ശബ്ദങ്ങള്‍ ...

ഉച്ചമയക്കത്തില്‍ മിഴികളെ മൂടുന്ന
സുതാര്യമായ ചാരവര്‍ണത്തിലൂടെ
ഞാന്‍ നോക്കാറുണ്ട് , ഈ ശബ്ദങ്ങള്‍
വരുന്ന നിഗൂഡസ്ഥലികള്‍ ...

ചിലപ്പോള്‍ കാണാം
പിച്ചകപ്പടര്‍പ്പിനിടയില്‍ നിന്നും
ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കുന്ന
വലിയ കണ്ണുകള്‍ ...

കൈനീട്ടിയാല്‍ തൊടാമെനിക്ക്
പക്ഷെ ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ യക്ഷി
വിരലുകളില്‍ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു
ചെറുവിരല്‍ പോലും അനക്കാനാവാതെ.
ഇനി ആശ്രയം മച്ചകത്തെ പോതി മാത്രം...

The crescent moon

The crescent moon

With half closed eyes
she was watching the
crescent moon, that hangs above
the last purple lines
of the retreating twilight...

It reflected on the
still wet lines of
her forgotten tears
and on her chiseled cheeks,
creating an aura of
molten gold glaze…

Is she sad, depressed
or simply emotional…
It’s a dark secret
that lies beneath
her pensive eyes
and the quivering lips…

It looks as if her
soul is immersed in
the magic of the crescent moon
which is waiting to take her
to the frozen realms of
impassive intimacy,
the naughty crescent moon…

അക്കില്ലസ്

 അക്കില്ലസ്


അക്കില്ലസ് ...
കത്തിയെരിയുന്ന ട്രോയ് നഗരത്തിലെ
ഇരുട്ട് തളംകെട്ടിയ നിലവറയില്‍
സ്പാര്‍ട്ടന്‍ സുന്ദരിയായ ഹെലനുവേണ്ടി
നീയെന്തിന് ഉപ്പൂറ്റിയില്‍ ശരമേറ്റുവാങ്ങി...

മൃത്യുവിനെ അതിജീവിക്കുവാന്‍
മരണനദിയായ സ്‌ റ്റിക്ക്സില്‍
നിന്നെ മുക്കിയെടുത്തപ്പോള്‍
കാല്‍പാദങ്ങള്‍ കൂടി നനയ്ക്കുവാന്‍
നിന്റെയമ്മ തെറ്റിസ് മറന്നതെന്തിന്...

ഇളയ സോദരന്റെ ചപലകാമത്തെ
സ്വന്തം ചുമലിലേറ്റിയ പോരാളി ഹെക്ടറിനെ
യാതൊരു കാരുണ്യവുമില്ലാതെ വധിച്ച്
നീയെന്തിന് ട്രോയ് നഗരത്തെ അനാഥമാക്കി...

തെറ്റിസ് പറഞ്ഞതെത്ര ശരി
യുദ്ധക്കളത്തിലിറങ്ങാതെ
സുന്ദരിയായ ഭാര്യയ്കൊപ്പം
സന്തുഷ്ടനായി ജീവിച്ചു മരിച്ച്
നിനക്ക് വിസ്മൃതിയില്‍ മറയാമായിരുന്നു...

പക്ഷെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളില്‍
നിന്റെ നാമം പതിയണമെങ്കില്‍
മരണനദി നനയ്ക്കാത്ത പാദത്തില്‍
കാലത്തിന്റെ വിഷംതീണ്ടിയ ശരം
നിനക്കേറ്റുവാങ്ങിയേപറ്റൂ...

അക്കില്ലസ് ...
നീയും നിസ്സഹായന്‍
ജയിക്കുന്നവര്‍ക്കും തോല്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കുമിടയില്‍
ഒരുപ്പൂറ്റിയുടെ ചരിത്രമായി മാറിയ കോമാളി...

ഡാവിഞ്ചി കോഡ്

ഡാവിഞ്ചി കോഡ്

കയ്യില്‍ പെരുമ്പടവം ശ്രീധരന്റെ
ഒരു സങ്കീര്‍ത്തനം പോലെ
എന്ന നോവലുമായി ആന്റപ്പന്‍
വഴിയരികിലെ കശുമാവിന്‍ചോട്ടില്‍
ലീലാമ്മയെ കാത്തുനിന്നു...

നോവലില്‍ അന്നയും ദോസ്തോയും
തമ്മിലുള്ള തീവ്രപ്രണയം വായിച്ചാല്‍
ലീലാമ്മയിലും പ്രേമം മുളപൊട്ടുമെന്ന്
ആന്റപ്പനുറപ്പായിരുന്നു...

പത്താംക്ലാസ് തോറ്റെങ്കിലും
ഉരുണ്ടമസിലുള്ള പന്തുകളിക്കാരനായ
ആന്റപ്പന്‍ ബിഎഡിന് പഠിക്കുന്ന
ലീലാമ്മയെ പ്രേമിച്ചത് വെറുതെയല്ല,
നാളെ അവളൊരു നവോദയ ടീച്ചറാണ്...

ചിന്തകളില്‍ രാഗചന്ദ്രിക ചാലിച്ചു
മന്ദസ്മിതം തൂകി ലീലാമ്മ വന്നു...
ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആന്റപ്പന്‍ നോവല്‍ നീട്ടി.
ലീലാമ്മ പുസ്തകത്തിലേക്കൊന്നു നോക്കി
എന്നിട്ട് ആന്റപ്പനോട് മൊഴിഞ്ഞു...

"ആന്റപ്പേട്ടാ, ഞാനിപ്പോ ഡാന്‍ ബ്രൌണിന്റെ
ഡാവിഞ്ചി കോഡ് വായിച്ചോണ്ടിരിക്കയാ..
എന്നതാ അതിന്റൊരു പ്ലോട്ട്..
ചേട്ടന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ ഡാന്‍ ബ്രൌണിനെ...
നമ്മുടെ ബ്രാഡ് പിറ്റിനേക്കാള്‍ സുന്ദരനാ,
ഐ സിംപ്ലി ലവ് ഡാന്‍ ബ്രൌണ്‍ ..."
സ്വപ്നാടകയെപ്പോലെ മൃദുസ്മിതത്തോടെ
പുസ്തകം വാങ്ങാതെ ലീലാമ്മ നടന്നു...

അന്നുമുതലാണ് ആന്റപ്പന്‍
തെക്കുമുറിഷാപ്പിലെ ചായ്പ്പില്‍
ലൈഫ് മെമ്പര്‍ഷിപ്പെടുത്ത്
ആത്മാഹൂതി കോഡ് എന്ന
നോവലെഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയത്...

ACID RAIN

ACID RAIN

Have you seen
the acid rains fall?
It eats into the trees,
buildings, roads, bridges,
statues, grass, weeds,
cattle sheds, horse stables,
bird cages, pig pens,
good old earth and
whatever it can get
hold of in its infernal grip
that finally seeps into
the psyche of generations
which are doomed to die,
sinking in acid…

Have you seen
the acid rains
fall in the soul…
It slowly eats its
way into the deep
crevices of mindsets
which are kept hidden
in the folds of false emotions
and pretenses where the
soul is an eternal prisoner,
and the body is only
a bar of soap that’s
as flexible as the
ravaged soul itself…

A pity everything will
be devoured by the acid,
slowly turning into
mere marks of smallpox,
erasing every bit of
vanities forever…

മഴ

മഴ

തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ
മഴ കണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍
ഓരോ മഴനാരിലും തെളിയുന്നത്
ചാരനിറമാര്‍ന്ന ഓര്‍മ്മച്ചിത്രങ്ങള്‍ ...

മുറ്റത്തെ വള്ളിനാരകവും
നാരകത്തിലെ വെളുത്ത പൂക്കളും
നാരകക്കൊമ്പിലെ മഞ്ഞക്കുരുവിയും
നാരകച്ചോട്ടിലെ നന്ത്യാര്‍വട്ടവും
മലര്‍ന്നുകിടന്ന് മേലോട്ടുനോക്കി
കുരുവിക്കുഞ്ഞിനെ കണ്ണെറിയുന്ന
പുള്ളിയുള്ള വലിയ കള്ളിപ്പൂച്ചയും
മഴനാരുകളില്‍ തെളിയുമ്പോള്‍
മങ്ങിയ ചാരച്ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം...

മിഴിക്കോണിലെ തിളക്കവും
പാതിവിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും
വിരല്‍ത്തുമ്പിലെ ലാസ്യവും
അകലെയലയുന്ന നോട്ടവും
ഓര്‍മകളില്‍ പകര്‍ത്തുവാന്‍
മഴയുടെ പാലറ്റിലുണ്ട്
ചാരയുടെ ഒത്തിരി ഷേഡുകള്‍ ...

എല്ലാ ഓര്‍മ്മകളേയും
വര്‍ണ്ണരഹിതമാക്കുമോ
ഹൃദയരഹിതമായ ഈ
മഴനാരുകള്‍ ...
ജാലകമടക്കുവാനും വയ്യ...

AMBER

AMBER

Amber is what I call
the colour of passion,
of the mysterious
darkness that dwells
in the far corners of
our vast mindscapes…

Amber is what I call
the colour of love,
of the intimate dreams
that embrace us
when we are on the
verge of a lazy sleep…

Amber is what I call
the colour of desire,
of the tickling touch
that moves on to
the intimate parts of
our burning bodies…

Amber is what I call
the colour of hatred,
of the arsenic of feelings
that slowly seep in
to our graceless greed
and moments of despair…

Each time,
amber never forgets
to show its emotions
through the shifting
shades of its gaze,
through our eyes…